มีผลลัพธ์ที่ไม่แสดงผลอยู่ | discredit | (n) ความเสื่อมเสีย, See also: การสูญเสียชื่อเสียง, Syn. disesteem, disrepute, Ant. grace | | discredit | (vt) ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง, See also: ทำลายชื่อเสียง, Syn. dishonor, disgrace, scandalize, Ant. honor | | discreditable | (adj) ที่เสื่อมเสีย, See also: ที่ขายหน้า |
| |
| | discredit | (ดิส'เครดิท) vt. ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง, ทำให้สูญเสียความเชื่อถือ, ทำให้ขายหน้า, ทำให้ไม่เชื่อ. n. ความไม่เชื่อถือ, การสูญเสียชื่อเสียง, สิ่งที่ทำให้เสียชื่อ, Syn. disparage, slur | | discreditable | (ดิสเคร'ดิททะเบิล) adj. ไม่น่าเชื่อถือ, เสียหน้า, น่าขายหน้า |
| | discredit | (n) ความไม่เชื่อถือ, ความอัปยศ, ความขายหน้า, การเสียชื่อเสียง | | discredit | (vt) ทำให้ไม่เชื่อถือ, ทำให้ขายหน้า, ทำให้เสียชื่อเสียง | | discreditable | (adj) น่าอดสู, น่าขายหน้า, ไม่น่าเชื่อ, เสียหน้า |
| | ความอับอายขายหน้า | (n) shamefulness, See also: discredit, dishonour, disgrace, infamy, ignominy, Example: เขาได้รับความอับอายขายหน้าอย่างร้ายแรง, Thai Definition: การอายไม่กล้าสู้หน้า | | ความเสื่อมเสีย | (n) disgrace, See also: ignominy, dishonour, discredit, Syn. ความเสียหาย, Example: ทุกวันนี้มีพระภิกษุจำนวนมากประพฤติผิดพระธรรมวินัยก่อให้เกิดความเสื่อมเสียทางศีลธรรม | | เสียราศี | (v) discredit, See also: disparage, disgrace, tarnish, undermine, Syn. เสียสง่า, เสียศักดิ์ศรี, เสื่อมราศี, Example: หากการกระทำใดที่กระทำแล้วทำให้เสียราศี ให้โทษ ผู้มีสติก็ควรยับยั้งการกระทำนั้น | | ทำลายเกียรติ | (v) discredit, See also: disgrace, Ant. มีเกียรติ, Thai Definition: ทำให้เกียรติหมดไป |
| | ความเสื่อมเสีย | [khwām seūamsīa] (n) EN: disgrace ; ignominy ; dishonour ; discredit | | เสียชื่อ | [sīacheū] (v) EN: be disreputable ; be notorious ; be infamous ; lose one's reputation ; get a bad name FR: salir (la réputation) (fig.) ; discréditer | | ทำลาย | [thamlāi] (v) EN: discredit ; tarnish ; damage FR: ternir ; discréditer ; saper (fig.) | | ทำลายเกียรติ | [thamlāi kīet] (v, exp) EN: discredit ; disgrace FR: discréditer |
| | | | discredit | (v) cause to be distrusted or disbelieved, Example: The paper discredited the politician with its nasty commentary | | discredit | (v) damage the reputation of, Syn. disgrace, Example: This newspaper story discredits the politicians | | discreditable | (adj) tending to bring discredit or disrepute; blameworthy, Example: his marks were not at all discreditable | | disbelieve | (v) reject as false; refuse to accept, Syn. discredit, Ant. believe | | disgracefully | (adv) in a dishonorable manner or to a dishonorable degree, Syn. discreditably, ingloriously, dishonorably, ignominiously, dishonourably, shamefully, Example: his grades were disgracefully low | | disrepute | (n) the state of being held in low esteem, Syn. discredit, Ant. repute, Example: your actions will bring discredit to your name; because of the scandal the school has fallen into disrepute |
| | Discredit | n. [ Cf. F. discrédit. ] 1. The act of discrediting or disbelieving, or the state of being discredited or disbelieved; as, later accounts have brought the story into discredit. [ 1913 Webster ] 2. Hence, some degree of dishonor or disesteem; ill repute; reproach; -- applied to persons or things. [ 1913 Webster ] It is the duty of every Christian to be concerned for the reputation or discredit his life may bring on his profession. Rogers. Syn. -- Disesteem; disrepute; dishonor; disgrace; ignominy; scandal; disbelief; distrust. [ 1913 Webster ] | | Discredit | v. t. [ imp. & p. p. Discredited; p. pr. & vb. n. Discrediting. ] [ Cf. F. discréditer. ] 1. To refuse credence to; not to accept as true; to disbelieve; as, the report is discredited. [ 1913 Webster ] 2. To deprive of credibility; to destroy confidence or trust in; to cause disbelief in the accuracy or authority of. [ 1913 Webster ] An occasion might be given to the . . . papists of discrediting our common English Bible. Strype. [ 1913 Webster ] 2. To deprive of credit or good repute; to bring reproach upon; to make less reputable; to disgrace. [ 1913 Webster ] He. . . least discredits his travels who returns the same man he went. Sir H. Wotton. [ 1913 Webster ] | | discreditable | a. Not creditable; injurious to reputation; disgraceful; disreputable. -- Dis*cred"it*a*bly, adv. [1913 Webster] | | discredited | adj. 1. being brought into disrepute; as, a discredited politician.
Syn. -- damaged. [ WordNet 1.5 ] 2. suffering shame.
Syn. -- disgraced, dishonored, shamed. [ WordNet 1.5 ] 3. having been shown to be incorrect; as, a discredited theory or policy. [ PJC ] | | discreditor | n. One who discredits. [ 1913 Webster ] |
| | 借尸还魂 | [jiè shī huán hún, ㄐㄧㄝˋ ㄕ ㄏㄨㄢˊ ㄏㄨㄣˊ, 借 尸 还 魂 / 借 屍 還 魂] lit. reincarnated in sb else's body (成语 saw); fig. a discarded or discredited idea returns in another guise #79,653 [Add to Longdo] |
| | 不信 | [ふしん, fushin] (n, adj-no) unfaithfulness; insincerity; perfidy; mistrust; distrust; discredit; (P) #14,176 [Add to Longdo] | | 感応遺伝 | [かんのういでん, kannouiden] (n) telegony; influence of a previous sire on the offspring of a female with a later sire (discredited theory of heredity) [Add to Longdo] | | 失態(P);失体 | [しったい, shittai] (n) mismanagement; fault; error; failure; disgrace; discredit; (P) [Add to Longdo] | | 不信用 | [ふしんよう, fushinyou] (n) distrust; discredit [Add to Longdo] | | 覆る | [くつがえる, kutsugaeru] (v5r, vi) (1) to topple over; to be overturned; to capsize; (2) to be overruled; to be reversed; to be discredited; (P) [Add to Longdo] |
| |
เพิ่มคำศัพท์
ทราบความหมายของคำศัพท์นี้? กด [เพิ่มคำศัพท์] เพื่อใส่คำนี้พร้อมความหมาย เพื่อเป็นวิทยาทานแก่ผู้ใช้ท่านอื่น ๆ
Are you satisfied with the result?
Discussions | |
|
